COLUMN | VIEREN

COLUMN | VIEREN

VIEREN

(Deze column is eerder verschenen in het magazine van Stichting Lieve Engeltjes, juni 2014. )

Dit jaar is het vier jaar geleden dat Thijs* is overleden. Hij werd geboren op 5 maart 2006, twee dagen na de verjaardag van zijn grote broer. De laatste gasten van Daniels ‘grote-mensen-feestje’ waren net de deur uit toen Thijs* zijn komst aankondigde. Hij wilde vast ook naar het feestje. Ja, als er iets te vieren valt, zijn we van de partij. Hij kwam een week te vroeg, maar hoe. Hij was niet te stuiten. Net of hij dacht: ‘Dit gezin is pas compleet met mij erbij.’

ROZE WOLK

Luidkeels, met een prachtige bos donker haar en blauwe ogen, kwam hij gezond ter wereld. Waar bij zijn broer juist alle alarmbellen rinkelden tijdens de geboorte – die had niet zo’n haast – mocht Thijs* na een paar uurtjes alweer met ons mee naar huis. Wat een genot, deze keer was er wel die roze wolk. We genoten iedere seconde van het kraambed en van de maanden daarna. We waren compleet. Het geluk was niet aan te geven zo groot. Een droom kwam uit. We waren papa en mama van twee prachtige jongens! Dit klopte zo.

DROMEN VOOR DE TOEKOMST

Vanaf dag 1 dat Thijs* er was heeft Daniel het over ‘ons’ gehad en over ‘ons vieren’ alsof het altijd al zo was geweest. We waren compleet. Thijs* was zo welkom. Het paste en alles klopte. Het leven lachte ons toe en dromen voor de toekomst borrelden op. Daniel zou zijn broertje alles leren wat hij wist.

MOOISTE REIZEN

Ze konden samen gaan voetballen, zwemmen en samen lachen. Daniels te klein geworden kleren mochten van hem naar zijn broertje en ook wilde hij samen naar hetzelfde kinderdagverblijf gaan. Wat een vooruitzicht! En zelfs de verjaardagen konden ze samen vieren. We zouden de mooiste reizen maken en met z’n vieren konden we de wereld aan. Een vier-eenheid, wat voelde dat goed!

TAY-SACS

Veel van die dromen mochten niet zo zijn. Thijs* was 1 jaar toen we die verschrikkelijke diagnose kregen. Een ziekte waar we nog nooit van gehoord hadden en een die hem eerst zou aftakelen en ook dodelijk zou zijn. Een stofwisselingsziekte genaamd Tay-Sachs. Hoe vertel je zoiets aan Daniel? Ons mooie mannetje met deze diagnose, hij zou niet oud worden, hoogstens 4 jaar. En dat is precies wat hij besloot te doen.

EEN LAATSTE BLIK

Ondanks alle lichamelijke problemen – organen die uitvielen, zeer ernstige epilepsie, zeer vervelende bijwerkingen van medicijnen en de enorme aftakeling die dagelijks voortschreed – werd hij zelfs vier jaar. En dat hebben we gevierd, de bubbels gingen open. Met een lach en een traan. Natuurlijk, het einde was toen al in zicht maar ik wilde er toen verstandelijk nog niet aan. Nee, eerst die vierde verjaardag vieren en dan pas weer nadenken. Zes weken na zijn verjaardag was het zijn tijd om te gaan. Thijs* was op, zo moe gestreden van de oneerlijke strijd en we moesten hem laten gaan. Hij besloot zelf dat het genoeg was. Ons verstand wist eigenlijk ook wel dat het genoeg was. Thijs* besloot dat wij erbij mochten zijn. Een laatste blik, een zucht…

NOOIT MEER HETZELFDE

Het vieren van verjaardagen zal nooit meer hetzelfde zijn. 5 Maart zal nooit meer een verjaardag met slingers en ballonnen zijn en mijn eigen verjaardag blijft moeilijk zonder Thijs*. Maar ons algehele gevoel is wel dat we het hele leven uitbundig willen vieren. Je weet gewoon niet hoe het loopt.

FOTOGRAAF

Je kunt zoveel plannen en dromen hebben maar als je niks onderneemt, ben je straks 80 – als je dat al redt – en heb je spijt dat je niks ondernomen hebt. Daarom wil ik optimaal genieten van mijn mannen en van alles dat op mijn pad komt. Dagelijks weet ik nu te genieten van mijn werk als fotograaf, toch een beslissing die ik door Thijs* heb genomen, om daarmee mijn dromen uit te laten komen. Het leven vieren, vakantie vieren en intens bewust zijn van kleine en grote verrassingen die het leven voor me heeft.

INSPIREERT

Thijs* overlijden, vier jaar geleden, heeft zoveel met ons gedaan. Ons leven stond zo op z’n kop. Waar we jarenlang niet verder dan een paar dagen vooruit durfden te kijken hadden we nu weer de kans om plannen te maken, te dromen. Al waren die anders dan voorheen. Thijs* is nog dagelijks bij ons en inspireert ons steeds weer om grenzen te verleggen.

AANWEZIG

We willen uitdagingen aangaan, niet meer uitstellen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd en ook dromen moet ik maken om te leven. Thijs* heeft me dat doen realiseren door wie hij was en wat hij in ons leven heeft betekent en nog steeds dagelijks doet. Nu zijn we met z’n drieën en toch… We missen zijn aanwezigheid hier en toch hij is nog zo aanwezig. De drie-eenheid werd een vier-eenheid om nooit meer drie te worden. ‘Vier de liefde!’ is niet voor niks de slogan van mijn bedrijf en die liefde vieren we met elkaar en we vieren het leven!

Meer columns lezen? Lees ONTSPANNEN.