COLUMN | VLIEGEN

COLUMN | VLIEGEN

VLIEGEN

(Deze tekst is eerder verschenen in het magazine van Stichting Lieve Engeltjes, november 2013.)

En toen vloog ik naar Los Angeles voor een Fotografen Conferentie. Wat een avontuur. Zoveel fijne mensen heb ik ontmoet, van over de hele wereld. Wat een inspiratie op creatief en persoonlijk vlak door de vele verschillende sprekers, fotografen, kunstenaars en andere geweldig mooie mensen. Deze reis naar Amerika wilde ik dolgraag maken ondanks het feit dat ik eigenlijk helemaal niet dol op vliegen ben. Weer veilig bij mijn mannen thuis ben ik enorm blij dat ik mijn angsten aan de kant heb gezet en dat ik ben gegaan. Een paar jaar geleden had ik dit niet gedaan of eigenlijk: niet gedurfd. Maar je leven niet door angsten laten leiden is iets wat we sinds een paar jaar als moto hebben, Wim en ik. Soms niet naar dat stemmetje van binnen luisteren is goed voor je. En de kick van het wel doen is zo gaaf. Ik ben steeds mijn grenzen aan het verleggen. Ik ben dol op nieuwe uitdagingen en ik durf hulp te vragen en soms nog te accepteren ook.

EUROPA

Als kind reisde ik altijd met mijn ouders mee tijdens de vakanties. Met de auto reden we heel Europa door. Vanaf die achterbank heb ik heel wat landen van Europa gezien. De reistijd vloog door het lezen van stripboeken, mijn walkman luisteren (prehistorie-variant van de iPod) en heerlijk in slaap vallen tussen mijn broer en zus. De route werd door mijn ouders bepaald, dus we hoefden alleen maar mee te reizen. Heel passief eigenlijk, niks doen, boekje lezen en uren later was je in een nieuwe omgeving. Wat een ervaringen hebben ze me gegeven, onbetaalbaar. Jaren later vloog ik voor het eerst, op mijn 18e. Met mijn toenmalige vriendje vloog ik naar Griekenland voor een paar weken zomervakantie en voor het eerst moesten we zelf alles uitzoeken, super spannend. Het werd een heel leuke, leerzame zomer. Maar wat vond ik dat vliegen eng.

STOFWISSELINGSZIEKTE

Als ik aan vliegen denk maakt mijn maag onbewust een buiteling. Ik weet dat het veiliger reizen is dan met een bus, maar volledig de touwtjes uit handen geven is toch iets wat ik lastig vind. Het is niet zo dat ik geen vertrouwen heb in de machine, in een piloot of in stewardessen. Ik ben zelf graag ‘in control’. Ook op het moment dat Thijs* ziek werd moesten we vaak de touwtjes uit handen geven of we wilden of niet. Onze agenda werd bepaalt door de stofwisselingsziekte. De bezoeken bij de artsen en later een zeer strenge agenda voor alle medicijnen bepaalde onze dag. Leveranciers van hulpmiddelen kwamen af en aan. Door toch iedere keer ons eigen programma te draaien, toch leuke dingen te plannen en door steeds lichtpuntjes te zien hadden we het gevoel wel de baas te zijn. Een gevoel van controle leken we te hebben maar dat was steeds maar even. Er hoefde maar iets te gebeuren en we waren weer volledig overgeleverd aan de grillen van de stofwisselingsziekte. Hoe hard we ons best ook deden alle touwtjes in handen te houden; uiteindelijk mocht het niet baten. We verloren de strijd, de stofwisselingsziekte won!

HET IS ZOALS HET IS

Daniel heeft een berg aan ervaring meegekregen door de ziekte van zijn broertje. Ervaringen die vast ergens goed voor zijn. Hoe klein hij ook was, het heeft zo’n indruk op hem gemaakt. Het besef dat het leven eindig is, heeft diepe indruk gemaakt. Dat zijn broertje anders was dan andere broertjes was hem al vanaf het begin duidelijk. En dat geeft niks. Voor kinderen is dat simpel: het is zoals het is. Hij was dol op zijn broertje, maar hij heeft hem helaas niet leren voetballen. Zijn broertje ziet hij niet opgroeien door die nare ziekte. Hij heeft – net als wij – zo’n verdriet gehad, en nog. Maar gek genoeg heeft het hem en ons ook veel gegeven. Naast het weer moeten opkrabbelen en weer vooruit denken, merk ik dat we samen sterker worden. We zijn bewuster van het leven, ons bewust van het feit dat het eindig is en dat we dus moeten genieten. We overwinnen iedere dag onze angsten. Wij zijn ons meer bewust van het feit dat je hier en nu leeft. De toekomst is onzeker, maar je kunt wel je best doen er het beste van te maken en te genieten!

ANDERE CULTUREN EN GEBRUIKEN

Thijs* zal nooit zijn vleugels uitslaan. Hij heeft, tot ons grote verdriet, niet mogen vliegen. Met Daniel gaat het anders. Hij heeft geen stofwisselingsziekte en mag groter groeien. Hij is gezond en is zich steeds meer aan het ontwikkelen, echt super om te zien. We willen hem overal bij helpen, maar veel zal hij zelf moeten doen. We nemen hem graag mee op reis naar het buitenland. Zo komt ie in contact met andere culturen en gebruiken. In zijn korte leven heeft hij vaker gevlogen dan menig ander kind van zijn leeftijd. Ook thuis en op school begeleiden we hem, maken we hem klaar voor de toekomst. Er komt een tijd dat hij gaat uitvliegen. Al moet ik er nu nog niet aan denken!

EXTRA VLEUGELS

Voor mijn bedrijf moest ik ook leren vliegen, op mezelf vertrouwen en dat gaat steeds beter. Keuzes maken, beslissingen nemen, groeien en doorzetten. En al ben ik er nog steeds niet dol op, ik stap zelfs in een vliegtuig om te halen wat ik nodig heb. Het weerhoudt me niet meer om iets te doen. Ik vind het heerlijk om mensen te ontmoeten, andere landen te zien en me te verdiepen en te specialiseren. Zelfs als dat betekent dat ik in een vliegtuig moet stappen om mijn dromen waar te maken. En Thijs*? Dat mannetje vliegt altijd me me mee, in mijn hart en op mijn schouder. Zo is hij toch altijd bij me en geeft me extra vleugels om te doen waar mijn hart ligt. Ik geniet er van. Het leven is een avontuur!

 

Meer lezen? Lees nu LUISTEREN.