COLUMN | WERKEN

COLUMN | WERKEN

Klaprozen KroatiëWERKEN

(Deze column is eerder verschenen via de website van Stichting Lieve Engeltjes, mei 2013.)

Toen ik een paar jaar geleden de beslissing nam: “Ik ga voor mijzelf beginnen!” wist ik niet wat voor een impact deze beslissing zou hebben. Mijn toenmalige werkgever kon na twee jaar ‘ziekte’ niet anders beslissen dan mijn contract te ontbinden. De economische crisis was begonnen en de bouwprojecten lagen niet voor het oprapen. Ik had er alle begrip voor want ik zat al zo lang thuis, op de kosten van mijn baas. Thijs* was heel ernstig ziek en samen met mijn man zorgden we 24/7 voor hem. Ik was niet in staat te werken omdat onze jongste zoon al onze aandacht en liefde nodig had. Iedere dag kon de laatste zijn en ook die wetenschap verlegt je prioriteiten. We zijn er goed uitgekomen, mijn toenmalige werkgever en ik. In goed overleg zijn we uit elkaar gegaan. En wat werd mijn leven anders, in meerdere opzichten!

BIJBAANTJES

Sinds mijn 16e jaar werk ik. Eerst waren het bijbaantjes voor een extra zakcentje. Baantjes zoals oppassen, patat bakken, achter de bar staan bij café’s en discotheek en serveren in een strandpaviljoen. Later heb ik zelfs bij een callcenter gewerkt om mijn studie te betalen. Tijdens mijn studie werkte ik ook veel, ik moest wel, financieel gezien. Werken om te leven. Soms werkte ik wel meer en vaker dan dat ik in de schoolbanken zat. Tijdens mijn stageperiode bijvoorbeeld werkte ik van 9 tot 5 bij een Architectenbureau. Om 5 uur fietste ik door naar de kroeg om te zien of de bestellingen goed gegaan waren. Mijn baas en bazin waren op vakantie en ik mocht 3 weken de toko runnen.

KROEG

Helaas had mijn collega zich verslapen en was er geen drank geleverd. Best lastig voor een café! Met een in allerijl opgetrommelde stamgast reed ik naar de leverancier en laadden we kratjes bier en fris in. Daarna snel terug naar de kroeg en de tent openen! Om 4 uur ‘s nachts rolde ik mijn bed in, en 8 uur ging de wekker weer voor mijn stagewerk. Ach je bent jong, slaap haal je een andere keer wel weer in en ik vond werken heerlijk.

PROJECTLEIDER

Sealife KroatiëNa het afronden van mijn studie startte ik fulltime als assistent projectleider. Ik vond het werk meestal wel leuk. Ik ging fluitend naar mijn werk, kwam echter niet iedere keer fluitend weer thuis. Iedere maand kwam er geld binnen, ook als je ziek was of op vakantie was, wat natuurlijk heel fijn is. Ik rolde van het ene project in de andere. Iedere keer een andere uitdaging.

KRACHT

Als ik nu terugkijk was het een mooie tijd en heb ik overal wel nuttige dingen opgestoken. En toch vroeg ik me iedere keer af of dit nu was wat ik echt leuk vond! Ik leerde wel steeds meer in mijzelf geloven, mijn eigen kracht ontdekken, maar waar was ik nu echt goed in? Ik heb met veel verschillende mensen gewerkt, wat ik heel leuk vond. Altijd moesten dingen weer op een andere manier georganiseerd worden, flexibel zijn was een vereiste en iedere keer inspelen op andere situaties.

COMBINEREN

Ik werkte mijzelf op tot manager, werkte lange dagen, tot de kinderen kwamen. Na de geboorte van Daniel wilde ik wel graag weer snel aan het werk. Ik ben nu eenmaal leuker als ik werk en me nuttig kan maken. Ook na de geboorte van Thijs* ging ik weer 4 dagen werken. Werken vond ik heerlijk, al was het een heel gepuzzel goed te combineren met thuis, zeker als de kinderen ziek waren en er opvang geregeld moest worden. En eigenlijk wist ik nog steeds niet waar ik echt goed in was maar die lease-auto, dat salaris, de uitdagingen, het beviel me wel. The sky was the limit! Tot ik in 2007 thuis kwam te zitten… Thijs* was ziek en zou steeds zieker worden.

OPLOSSING

Onze prioriteiten veranderden. Werk en carrière kwamen op de laatste plaats. We moesten dit samen rooien. Thijs* zou niet oud zou worden, deze situatie zou niet lang duren, hooguit enkele jaren. We konden niet anders dan bij de dag leven. Alles zetten we op een lager pitje. Overigens wel alles in overleg met de werkgevers en we vonden een oplossing door vooral in gesprek te blijven. Tot twee jaar later mijn baas met de mededeling kwam dat ik niet langer betaald op de bank kon blijven zitten… Tja, begrijpelijk maar wat dan? Nog steeds was onze eerste prioriteit Thijs* én zijn broer Daniel.

EIGEN BEDRIJF

Landscape KroatiëBloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik kon me niet voorstellen dat ik dan maar geen baan zou hebben. Ik had een creatieve opleiding gevolgd, heb een goed stel hersens, ondertussen flink wat ervaring en wilde dit inzetten. Met de kanttekening dat het naast de zorg van Thijs* en mijn gezin te passen viel. Het zelf creatief zijn miste ik in projectmanagement. En dit was een kans! Als ik het nu niet zou doen, zou ik het nooit meer doen vermoedde ik. Door de ziekte van Thijs* en mijn ontslag was er, gek genoeg, een mogelijkheid geschapen waardoor ik mijn hart zou kunnen volgen. Een bedrijf vormgeven en uiteindelijk betaalt krijgen voor het liefste dat ik doe, fotograferen. Zo ontstond mijn eigen bedrijf!

ENERGIE EN PASSIE

Met drie weken was HELEEN KLOP fotografie vormgegeven. Een huisstijl liet ik ontwerpen, een website liet ik bouwen (de eerste van een lange reeks), had ik me bij de KvK en Belastingdienst aangemeld, bankrekeningnummer geopend. Ik kon alle energie en passie kwijt in iets waar ik echt heel erg blij van werd naast de steeds zwaarder wordende verzorging van Thijs*. Eindelijk ging ik iedere dag fluitend naar mijn werk en ‘s avonds floot ik nog steeds. Hier krijg ik dagelijks energie van en kan ik ook mijn energie kwijt. Ik mag nu dagelijks iets doen waarmee ik anderen echt blij kan maken, wie wil dat nu niet?

EIGEN BEDRIJF

Een keerzijde van dit geluk is dat een eigen bedrijf enorm veel tijd kost. Het is geen baan van 9 tot 5. Dat vind ik geen probleem maar mijn gezin moppert wel eens. Van niets iets maken is nu eenmaal niet zomaar klaar. Gelukkig vind ik de verschillende aspecten van het hebben van een eigen bedrijf erg leuk. Ik ben dol op het bedrijfsgedeelte, de marketing, het netwerken én uiteraard het fotograferen en bewerken.

ONDERNEMEN

Sealife KroatiëEen belangrijke motivatie om zelfstandig ondernemer te zijn is dat ik mijn tijd zelf kan indelen. ‘s Morgens kan ik Daniel naar school brengen en om half 3 ben ik thuis om hem op te vangen. Nu wordt hij steeds groter en ouder en lijkt ie me steeds minder nodig te hebben maar het idee dat ik er wel voor hem kan zijn voelt erg goed. Hij heeft het zwaar genoeg gehad. Waar ik me op verkeken heb is dat het werk echt nooit klaar is. Ik kan 24 uur per dag bezig zijn als ik wil. Heerlijk vind ik het, plannen maken, eigen beslissingen nemen, netwerken, Social Media inzetten, fotograferen. Ik doe het met zoveel plezier.

GROEIEN

Waar je aandacht aan schenkt dat groeit, en mijn bedrijf groeit! Maar een goede balans is moeilijk. Ik wil ook mijn gezin aandacht geven, zorgen dat het groeit en sterker wordt. Het blijft zoeken! Het klinkt heel raar maar doordat Thijs* zo ziek werd en uiteindelijk overleed, werd me deze kans geboden. Iets moois is voortgekomen door iets dat ons leven zo ruw verstoorde. Ik heb mijn passie gevonden en kan dagelijks Thijs* betrekken in mijn bedrijf. Hij is mijn spiegel, kijkt mee vanaf mijn briefpapier en website. Thijs* staat op de voorkant van het gelijknamige boek en ik hoop dat hij trots is op zijn mama.

Meer columns lezen? Lees PLANNEN.