COLUMN | REIZEN

COLUMN | REIZEN

REIZEN

(Deze column is eerder verschenen op de site van Stichting Lieve Engeltjes, maart 2013.)

Toen Daniel en Thijs* nog heel klein waren, gingen we al met de tent kamperen in Nederland. Genieten op de camping, in het noorden, oosten en zuiden van het land. Nederland is prachtig, veilig en als je iets vergeten was, kon je gewoon even naar huis rijden. Iedereen is te verstaan en de supermarkten zien er net zo uit als thuis. En toch… ik kon niet wachten tot de jongens groter zouden zijn en de tijd weer zou aanbreken, dat we nieuwe landen met hen konden gaan ontdekken en andere culturen opsnuiven. Ontdekken! Ik droomde al zo lang over een lange reis naar Australië. Het plan was, dat we in 2007 zouden gaan. Thijs* zou dan 1,5 jaar zijn en Daniel met 4,5 jaar nog niet leerplichtig. Maar het liep anders. Thijs* werd ziek en was niet in staat te reizen. Een uurtje vanaf Utrecht was het max haalbare. Het was niet anders…

HOOFD LEEG

Na het overlijden van Thijs*, was er zoveel verdriet. Maar naast verdriet was er ook opluchting. Na jarenlange spanning en angst was de tijd aangebroken voor ontspanning. Voor ons gevoel hebben we 4 jaar voor een pasgeboren baby gezorgd, met veel prachtige momenten maar ook met alle beperkingen. Twee weken na het overlijden van Thijs* gingen we voor het eerst weer op reis, naar een waddeneiland. Even weg, even niks, hoofd leeg! Verder weg van huis dan we in een lange tijd hadden gedaan. De camera ging mee, een heerlijke combinatie.

HEEL EUROPA DOOR

Ik houd van reizen. Dat heb ik waarschijnlijk van mijn ouders meegekregen. Doordat mijn ouders in het onderwijs zaten, konden we langer dan anderen op vakantie en dat deden we ook. Als kind namen ze me mee, heel Europa door. Mijn moeder heeft me wel eens gevraagd of zij ons als kinderen niet teveel hebben blootgesteld aan gevaar. We klommen tegen rotsen in Luxemburg, Frankrijk en Spanje. Wandelden in de bergen van Noorwegen, Oostenrijk en Italië. En we liepen over gletsjers, steile bergkammen en reisden met de auto en caravan door heel Europa en kampeerden met een tentje op grote hoogte naast een berghut. Als kind zie je het gevaar niet, we wisten niet beter.

VAKANTIE

Wat ik me nog goed kan herinneren, is dat het in (voormalig) Joegoslavië steeds weer de vraag was of er die avond voldoende groente en vlees was. Moeilijk om in een vreemd land je verstaanbaar te maken, zeker als ze daar geen Engels wilden of konden spreken. Met wat Duits hebben mijn ouders het toch gered. Als kind merkte ik daar natuurlijk niet veel van en zorgeloos konden we genieten. Alles werd door onze ouders geregeld. De angst van mijn moeder, dat wij als kinderen daar trauma’s aan over hebben gehouden is ongegrond. Ik heb alleen maar mooie, bijzondere herinneringen aan die vakanties. Dankzij alle foto’s die mijn vader maakte, blijft de herinnering van toen levend. Hetzelfde doe ik nu tijdens onze reizen. Foto’s maken, voor later, om dat fijne gevoel vast te houden, voor als je geheugen je in de steek laat.

KLIKKLAK- CAMERA

Fotograferen deed ik als kind al. Mijn eerste fototoestel kreeg ik toen ik negen was. Het stelde niks voor. Een klikklak-camera waarbij je niks kon instellen, alleen maar richten en afdrukken. Geweldig vond ik het. Later werd het een camera met iets meer mogelijkheden. Zelf het diafragma en de sluitertijd instellen, en uiteraard nog met fotorolletjes. Na de vakantie was het altijd spannend welke foto’s er gelukt waren. Sinds 10 jaar fotografeer ik nu alweer digitaal. De kwaliteit van de camera’s is in de afgelopen jaren erg verbeterd en ik ben helemaal over, geen rolletjes meer voor mij. Door de ziekte van Thijs* heb ik besloten er helemaal voor te gaan en fulltime fotograaf te worden. Ik kan me geen mooiere manier verzinnen om herinneringen vast te leggen.

ANGSTEN OVERWONNEN

Eind 2011 zijn we dan toch naar Australië gegaan. Een droom kwam uit, het land bezoeken waar ik al zo lang over fantaseerde. Nadat de plannen eindelijk concreet waren, werden tickets gekocht en een camper gehuurd. De voorpret was begonnen, maar wel met een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant zouden we het eindelijk gaan doen, de reis van ons leven. Aan de andere kant heel verdrietig, omdat Thijs* niet mee kon. Deze reis moest een periode afsluiten en voor ons drieën een nieuwe start zijn. En dat is het ook gebleken. We hebben angsten overwonnen, besluiten genomen en we zijn werkelijk sterker en gelukkiger teruggekomen. We hebben daar Thijs* enorm gemist, maar hij was toch regelmatig aanwezig. Voor ons drieën was deze reis een ervaring om nooit meer te vergeten. En het smaakt naar meer.

GENIETEN

Wat de ziekte en het overlijden van Thijs* me heeft doen beseffen is, dat je niet weet hoe het leven loopt, wat het in petto voor je heeft. Essentieel is het om te genieten en iedere dag te leven alsof het de laatste is. Doe dingen (werk!) waar je gelukkig van wordt, volg je hart! Door de ziekte van Thijs* ben ik weer fanatiek gaan fotograferen en heb de beslissing genomen er mijn werk van te maken. Daar word ik gelukkig van en de mensen die ik op de foto mag zetten ook. Dit voelt goed, goed voor de balans werk en privé, goed voor ons. Ik vind het heerlijk om ondernemer te zijn, doelen in mijn leven, veel meer dan vroeger, en stel me open voor kansen en probeer die te grijpen. Ik volg mijn grote passies: fotograferen en reizen maken met mijn mannen, en die combinatie is te gek.

BLOGGEN

De reis naar Australië is zo goed bevallen, dat de volgende reis alweer gepland staat. In het voorjaar gaan we zeilen. We gaan naar Kroatië (voormalig Joegoslavië), het land waar ik 30 jaar geleden met mijn ouders was. Wat opkwam als een idee rond Kerst gaat nu echt gebeuren. Door een Twitterbericht kwam ik in contact met een bedrijf dat zeiljachten verhuurt. Na een erg leuk contact via de mail en aan de telefoon zal ik oa foto’s maken van de reis, bloggen én kunnen genieten van mijn man en zoon in een prachtige omgeving. Volgens mij een super combinatie. Ik merk dat ik door het maken van plannen, en het ook daadwerkelijk uitvoeren, zoveel energie krijg. Daardoor lijkt al het andere makkelijker te gaan. Mijn angst om hulp te vragen is verdwenen. Door simpelweg te vragen gaan er deuren open, worden er kansen geboden, die ik voorheen niet voor mogelijk hield.

AANPAKKEN

Kusje voor ThijsHeel het leven is een reis. Je weet alleen de eindbestemming. De manier waarop je daar komt en wanneer is onbekend. Waar ik vroeger juist een afwachtende houding had, uitstellend gedrag wellicht, houd ik nu van aanpakken. Ik wil niet meer uitstellen tot morgen wat ik vandaag kan doen. Deze levensreis wil ik maken, intens beleven, pakken en voelen. En weet je, Thijs* reist gewoon met ons mee. Hij kijkt over mijn schouder mee en is een beschermengeltje voor Daniel. Doen we dit toch met z’n vieren!

 

Meer columns lezen? Lees nu WERKEN.