Toen Daniel en Thijs* nog heel klein waren, gingen we al met de tent kamperen in Nederland. Genieten op de camping, in het noorden, oosten en zuiden van het land. Nederland is prachtig, veilig en als je iets vergeten was, kon je gewoon even naar huis rijden. Iedereen is te verstaan en de supermarkten zien er net zo uit als thuis. En toch… ik kon niet wachten tot de jongens groter zouden zijn en de tijd weer zou aanbreken, dat we nieuwe landen met hen konden gaan ontdekken en andere culturen opsnuiven. Ontdekken! Ik droomde al zo lang over een lange reis naar Australië. Het plan was, dat we in 2007 zouden gaan. Thijs* zou dan 1,5 jaar zijn en Daniel met 4,5 jaar nog niet leerplichtig. Maar het liep anders. Thijs* werd ziek en was niet in staat te reizen. Een uurtje vanaf Utrecht was het max haalbare. Het was niet anders…
Na het overlijden van Thijs*, was er zoveel verdriet. Maar naast verdriet was er ook opluchting. Na jarenlange spanning en angst was de tijd aangebroken voor ontspanning. Voor ons gevoel hebben we 4 jaar voor een pasgeboren baby gezorgd, met veel prachtige momenten maar ook met alle beperkingen. Twee weken na het overlijden van Thijs* gingen we voor het eerst weer op reis, naar een waddeneiland. Even weg, even niks, hoofd leeg! Verder weg van huis dan we in een lange tijd hadden gedaan. De camera ging mee, een heerlijke combinatie. [Lees meer...]
Lowie’s boek is een aanrader, ook voor mensen die niet in zo’n situatie zitten. Het geeft een kijkje in de keuken van een gezin met een zeer ernstig ziek kind. Het wordt bespreekbaar. En dat is de beste steun die je kunt geven in zo’n immens moeilijke tijd.
“Elke 2e zondag in december wordt Wereldlichtjesdag gehouden. Op deze dag, om 19.00 uur ‘s avonds, steken mensen over de hele aarde kaarsjes aan ter nagedachtenis aan, op welke wijze dan ook, overleden kinderen. De wereld wordt zo even letterlijk wat lichter voor mensen die een kind verloren hebben en daarnaast is er het besef dat je niet alleen bent met je verdriet.” 
Recente reacties