De Sint is weer in het land, wat een vrolijkheid is het toch weer. Vorig jaar liep ik ook tussen de feestvierende Pieten en kinderen om het spectakel in Utrecht vast te leggen. Ook ik geloofde weer een beetje in de Sint. Ik heb uit volle borst gezongen, pepernoten gesnoept en gewaaid naar de Pieten. Ik had echt het gevoel dat ik ook weer een beetje mocht geloven. Graag laat ik je de vrolijke foto’s van vorig jaar zien. De boottocht, de grachten, vrolijke Pieten, Sinterklaas samen met de burgemeester bij de sluizen in de stad Utrecht, het voelt als nostalgie. Wat geweldig dat ik daar bij mocht zijn!
Onze grote boef is nu 8 jaar en afgelopen jaar in maart (?) viel ineens het kwartje. Tijdens het tandenpoetsen kwam de vraag die we eigenlijk al eerder hadden verwacht: “Mama, hoe kan Sinterklaas nu alle kinderen in een avond pakjes geven?” “Ehm, wat denk je zelf?” “Nou, ik denk dat dat niet kan.” “O?” “Ik denk dat de vaders en moeders dat doen.” “O” “Ja, mama, zeg eens eerlijk, koop jij de cadeautjes?” “Ja lieverd, dat doen papa en mama.” Toen kreeg ik me toch een grote knuffel! “Dank je wel, mama voor al die mooie cadeaus!” Daarna volgde een enorme huilpartij. “Maar waarom huil je nu?” “Nu zal ik nooit meer een echte piet in het echt zien!” Sommige kinderen geloven spontaan weer als de Sint en de Pieten weer in het land zijn, maar hij niet. Helaas, het einde van een mooie periode. Maar gelukkig hebben we nog de foto’s!!!



























Hoi Heleen,
wat een leuk verhaal…wat zijn kinderen toch prachtige wezens he! Ik hoop en verwacht nog een aantal jaar met ‘gelovige’ kids rond te lopen..heerlijk!
complimenten voor je foto’s!
Groetjes
Dennis Grimbergen